Interview met Renée Mantel: “Ik neem het sporten van mijn vader mee in mezelf”

Renée Mantel verloor op jonge leeftijd haar vader aan FTD, een vaak onbekende vorm van dementie die voornamelijk mensen treft die jonger zijn dan 65 jaar. Nu traint ze voor de Marathon – niet alleen voor zichzelf, maar ook vooral om geld op te halen voor onderzoek. Lees in dit interview haar inspirerende verhaal.

Hoe gaat het met de training, heb je inmiddels een favoriete looproute?
“Op dit moment nog niet echt, omdat ik in het centrum woon en daar is het niet ideaal om lange afstanden te trainen. Maar ik ga binnenkort verhuizen en dan heb ik straks wél een mooie omgeving om te lopen. Ik merk dat het steeds beter gaat. In april ben ik voor het eerst begonnen met hardlopen, ik had wat last van mijn schenen, maar inmiddels pak ik het weer goed op. Ik heb zelfs een nieuwe sportwatch aangeschaft die me helpt bij mijn trainingen.”

Wat heeft je het meest geraakt in het ziekteproces van je vader?
“Mijn vader was een sterke, sportieve man: hij reed motor en hield veel van diverse sporten. Ook had hij zijn eigen praktijk voor podotherapie. Bij FTD zie je iemand langzaam wegglijden, terwijl hij lichamelijk nog aanwezig is. Je herkent die persoon bijna niet meer terug. Dat was voor mij de grootste impact. Toch herken ik ook iets van hem in mezelf terug – dat sportieve DNA. Ik ben nooit sportief geweest, maar ik neem iets van hem mee in dit proces.”

Op de foto: Renée samen met haar vader Jan Willem, in de periode dat hij al ziek was.

Waarom heb je gekozen voor de Marathon van Rotterdam?
“Geld inzamelen voor FTD-onderzoek leek mij de ultieme stok achter de deur om de Marathon van Rotterdam te lopen. Ik stond eerder langs de kant vrienden aan te moedigen, dat vond ik zo indrukwekkend. Nu wil ik zelf die uitdaging aangaan. Het hardlopen geeft me de kans om mezelf te pushen, uit mijn comfortzone te stappen én om iets te betekenen voor het goede doel. Mijn vader was vaak in het Erasmus MC voor onderzoeken, dat maakt het voor mij extra bijzonder om juist hier voor onderzoek naar FTD geld in te zamelen.”

Hoe houd je jezelf gemotiveerd tijdens zware momenten in de training?
“Dan denk ik gewoon: ik moet door. Ook als het warm is of ik hoofdpijn heb. Tegelijkertijd probeer ik naar mijn lichaam te luisteren, rustig op te bouwen en niet te ver door te slaan. Maar die Marathon, die ga ik lopen.”

Wat hoop je dat mensen meenemen uit jouw verhaal?
“Veel mensen weten niet wat FTD is. Als ik zeg dat mijn vader dementie had, denken ze meteen dat hij alles vergat. Maar dat was niet zo. Bij hem uitte het zich vooral in gedragsveranderingen. Eerst dachten we zelfs aan een burn-out. Het is belangrijk dat er meer bekendheid komt voor FTD, zeker omdat het vaak jongere mensen treft. En dat onderzoek sneller gaat, zodat families niet jarenlang in onzekerheid zitten.”

Wat zou voor jou de mooiste uitkomst zijn van deze actie?
“Dat ik een mooi bedrag ophaal, zodat het onderzoek van neuroloog Harro Seelaar sneller vooruit kan. Bij hem ben ik ook langs gegaan in het Erasmus MC om scans van de hersenen van mijn vader te bekijken. Een snelle diagnose kan zoveel verschil maken: het geeft begrip, maakt dat je als familie beter weet wat er speelt, en helpt om op tijd de juiste zorg te regelen. Uiteindelijk hoop ik natuurlijk dat er ooit een behandeling of genezing komt. Maar voor nu is elke stap vooruit belangrijk.”